Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΣΦΑΓΗ ΣΤΗΝ ΠΗΓΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΛΙΓΑΛΑ - 73 ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ




του Ιωάννη Κων. Μπουγά

Το παρόν είναι απάντηση στο άρθρο του Διονύση Χαριτόπουλου στο «Πρώτο Θέμα» («Έγινε η ντροπή σημαία», 22.01.2017), το οποίον κατά δήλωσή του ήταν απάντηση σε άρθρο του Μάριου Αθανασόπουλου στο «Βήμα» («Μνήμη και Πολιτική στην
Πηγάδα του Μελιγαλά», 12.12.2016). 
Το άρθρο του κ. Χαριτόπουλου ήταν πλήρες από παραποιήσεις, μισές αλήθειες και αποκρύψεις των πραγματικών γεγονότων. 


Θα απαντήσω στις πιο σημαντικές, αρχίζοντας με την διαπίστωση ότι ο αρθρογράφος δείχνει εμφανή πρόθεση να αποκλείσει τον διάλογο, αφού χαρακτηρίζει προκαταβολικά ακροδεξιό, χρυσαυγίτη, απόγονο δοσίλογων ή ταγματασφαλιτών όποιον δεν παραδέχεται την αριστερή ιστοριογραφία για την Σφαγή στην Πηγάδα του Μελιγαλά και τα άλλα γεγονότα του 1943-1944 στην Πελοπόννησο, ή με κάποιον τρόπο τιμά τα θύματα του ΕΛΑΣ/ΚΚΕ την ίδια περίοδο.



Αυτό είναι μια γενική τακτική των απολογητών της Αριστεράς και μέχρι τώρα τους έχει αποφέρει εξαιρετικά αποτελέσματα, αφού έχουν κατορθώσει να επιβάλλουν την δική τους ψευδεπίγραφη Ιστορία της δεκαετίας 1940-49. 
Όσον αφορά τον προσεταιρισμό των εκδηλώσεων ιστορικής μνήμης, όπως είναι η Σφαγή στην Πηγάδα, από την Χρυσή Αυγή, αυτό οφείλεται κυρίως στην εγκατάλειψή τους από τις αρχές και την φυσιολογική κάμψη στην συμμετοχή συγγενών λόγω του παρελθόντος χρόνου. 
Όμως, η παρουσία της ΧΑ δεν απαλλάσσει την ηγεσία της Αριστεράς από την ευθύνη του φρικτού εγκλήματος της Πηγάδας, όπως δεν την απαλλάσσει και η πολύχρονη και επίμονη παραποίηση των πραγματικών γεγονότων και η απόκρυψη της ευθύνης του Άρη Βελουχιώτη, του Νίκου Μπελογιάνη, του Αχιλλέα Μπλάνα, και του Τάσσου Κουλαμπά, όλων τους κορυφαίων στελεχών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ Πελοποννήσου, παρόντων στον Μελιγαλά και με συμμετοχή στην οργάνωση της μεγάλης σφαγής.



Ο κ. Χαριτόπουλος παρουσιάζει ως δήθεν γεγονός ότι τα Τάγματα Ασφαλείας (ΤΑ) σε όλες τις περιοχές που δημιουργήθηκαν και τις χρονικές περιόδους που έδρασαν, ήταν ίδια και οι ταγματασφαλίτες ήταν οι «κακοί» και οι «εγκληματίες», ενώ οι αντάρτες του ΕΛΑΣ ήταν οι «καλοί», οι «πατριώτες», και οι «τιμωροί» των κακών! 
Η αλήθεια απέχει πολύ, και είναι εν πολλοίς τελείως αντεστραμμένη. 
Το Β’ Αρχηγείο Χωροφυλακής με έδρα την Τρίπολη και διοικητή τον συνταγματάρχη Διονύσιο Παπαδόγγονα που είχε οργανώσει τα ΤΑ του νομού Μεσσηνίας, καθώς και της Αρκαδίας και Λακωνίας, ήταν καθαρά γέννημα της ΕΑΜοκρατίας και της Κόκκινης Τρομοκρατίας του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ-ΚΚΕ. Ιδρύθηκε μόλις την άνοιξη του 1944. 
Είχε προηγηθεί η εξόντωση όλων των πατριωτικών οργανώσεων αντίστασης (με την έννοια ότι δεν ήταν κομματικές όπως ο ΕΛΑΣ) από τον ΕΛΑΣ στον Κατοχικό Εμφύλιο το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1943. 
Την νίκη του ΕΛΑΣ και την μονοπώληση του ένοπλου αντάρτικου ακολούθησε η μαύρη περίοδος της Κόκκινης Τρομοκρατίας.



Σε όλη την ύπαιθρο της Πελοποννήσου, έξω από τις μεγάλες πόλεις στις οποίες υπήρχαν Γερμανικές φρουρές, περιοχή που οι κομμουνιστές αποκαλούσαν «Ελεύθερο Μωριά», επεβλήθη η ΕΑΜοκρατία με κοινό χαρακτηριστικό την βίαιη φορολογία και το πλιάτσικο σε όσους δεν τους προσκυνούσαν, τα «λαϊκά δικαστήρια», και τα δεκάδες στρατόπεδα συγκέντρωσης σε ορεινά χωριά και μοναστήρια. 
Οι κρατούμενοι των στρατοπέδων δοκίμαζαν στερήσεις, βασανισμούς, προσβολές, βιασμούς, και εκτελέσεις. 
Από αυτά τα στρατόπεδα το 1943-44 πέρασαν χιλιάδες πολίτες, αξιωματικοί και πρώην αντάρτες των πατριωτικών οργανώσεων που αρνήθηκαν να καταταγούν στον ΕΛΑΣ και δεν μπόρεσαν να διαφύγουν στην Αθήνα. 
Χιλιάδες εκτελέστηκαν με ή χωρίς «δίκη» σε στημένα «λαϊκά δικαστήρια». 
Μόνο στην Αργολιδοκορινθία, όπου δρούσε ο Θεόδωρος Ζέγγος ως περιφερειακός αντιπρόσωπος του ΚΚΕ Πελοποννήσου, εσφάγησαν πάνω από 1200 κάτοικοι, συμπεριλαμβανομένων πολλών γυναικών και παιδιών.

Στην Μεσσηνία, λειτουργούσαν στρατόπεδα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στα ορεινά χωριά Ποταμιά, Μανιάκι, Άνω Μέλπεια, Αυλώνα, Κούβελα, και δύο στον Ταύγετο (στο μοναστήρι Βελανιδιάς και στο χωριό Λαδάς Αλαγωνίας). 
Τα θύματα της Κόκκινης Τρομοκρατίας της Κατοχής στην Μεσσηνία ήταν 300-350. 
Στο βιβλίο του Κοσμά Αντωνόπουλου «Εθνική Αντίσταση 1941-45» υπάρχουν 283 ονόματα θυμάτων, και μεταξύ αυτών πολλά διακεκριμένα μέλη της κοινωνίας, πολλοί αξιωματικοί του Στρατού και της Χωροφυλακής, ως και γυναίκες. 
Όλα αυτά ελάμβαναν χώρα στον «Ελεύθερο Μωριά» 6-7 μήνες πριν την εμφάνιση των ΤΑ, όταν κανείς οπαδός του ΚΚΕ δεν είχε διωχθεί από την αντικομμουνιστική πλευρά! 
Δυστυχώς τα θύματα αυτών των σφαγών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ-ΚΚΕ στην Κατοχή έχουν εν πολλοίς παραβλεφθεί ιστορικά, ίσως λόγω των μεγάλων σφαγών του Σεπτεμβρίου 1944, που μόνο στην Μεσσηνία αριθμούσαν πάνω από 2.500.

Την άνοιξη του 1944 η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο για την συντριπτική πλειοψηφία του λαού του «Ελεύθερου Μωριά», και ειδικά γι’ αυτούς που το ΕΑΜ-ΚΚΕ είχε χαρακτηρίσει ως «αντίδραση», δηλαδή αντικομμουνιστές. 
Τότε, κάποιοι αξιωματικοί από αυτούς που είχαν επιζήσει στους διωγμούς του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ του 1943 και τις απόπειρες δολοφονίας τους – αναφέρω ως παραδείγματα τους ταγματάρχες Παναγιώτη Στούπα και Γεώργιο Κοκκώνη, και τον συνταγματάρχη Διονύσιο Παπαδόγγονα - πήραν όπλα από εκείνα που οι Γερμανοί είχαν συγκεντρώσει από τους Ιταλούς, και κατέβηκαν από την Αθήνα μαζί με πρώην αντάρτες των πατριωτικών οργανώσεων και σχημάτισαν τα ΤΑ. Αυτά τα ΤΑ ήταν απλά αντίπαλοι του ΕΛΑΣ, και μονάδες αστυνόμευσης και προστασίας της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού που υπέφερε από την ΕΑΜοκρατία και την Κόκκινη Τρομοκρατία.

Τα ΤΑ υπό τον Παπαδόγγονα στην Νότια Πελοπόννησο, φυσικά δρούσαν με την άδεια των Γερμανών, αλλά ήταν τόσον φιλικά προς τους Γερμανούς, όσο και οι ηγέτες του ΚΚΕ, που τότε συμμετείχαν στην κυβέρνηση του βασιλιά Γεεωργίου Β’, ήταν φιλικοί προς αυτόν και αγωνίζονταν για την επιστροφή του στην Ελλάδα. 
Οι ταγματασφαλίτες της Πελοποννήσου ποτέ δεν σήκωσαν όπλο εναντίον των συμμάχων, ούτε και κατά του Ελληνικού Στρατού, όπως επανειλημμένα έκανε ο ΕΛΑΣ. 
Αυτό πρέπει να το θυμούνται οι σύγχρονοι κριτές τους.

Διονύσης Χαριτόπουλος: «Αυτή η κωμόπολη της Μεσσηνίας (σ.σ. ο Μελιγαλάς) είναι το απόρθητο φρούριο των ταγματασφαλιτών. 
Με τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις (Μαζάουερ), έχουν σκοτώσει πάνω από 1.500 ανθρώπους της περιοχής, έχουν ληστέψει, κάψει και βιάσει».

Απάντηση: Άγνωστο από που προήλθε ο αριθμός 1.500. 
Το ΤΑ της Καλαμάτας είχε εκτελέσει 27 άτομα ως αντίποινα για την εκτέλεση ενός αξιωματικού του από την ΟΠΛΑ, και σε άλλη περίπτωση είχε παραδώσει 28 μέλη και φίλους του ΚΚΕ στους Γερμανούς. 
Το ΤΑ Μελιγαλά έδρασε για ένα πεντάμηνο και ήταν υπό την ηγεσία του ταγματάρχη Παναγιώτη Στούπα, ενός τίμιου αξιωματικού και ηρωικού στρατιώτη στην Μικρά Ασία, στην Αλβανία, και την Αντίσταση. Απαγόρευε την βία, το πλιάτσικο και τις καταστροφές δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας. 
Ούτε λόγος να γίνεται για ληστείες, βιασμούς και εμπρησμούς. 
Αυτά προέρχονται ή από την φαντασία του κ. Χαριτόπουλου ή κρίνει από την δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ. 
Πρώτο μέλημά του Στούπα ήταν η απελευθέρωση των κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του ΕΑΜ-ΚΚΕ στην Μεσσηνία και η προστασία του πληθυσμού από την βία των κομμουνιστών. 
Υπό την ηγεσία του το ΤΑ Μελιγαλά δεν προέβη σε εκτελέσεις, μόνο σε συλλήψεις επικινδύνων στελεχών και μελών του ΚΚΕ. 
Σε συγκρούσεις του ΤΑ με μέλη της ΟΠΛΑ ή του εφεδρικού ΕΛΑΣ, υπήρξε ένας αριθμός νεκρών, μικρότερος των 20 σε όλη την Μεσσηνία. 

Όταν λοιπόν ο κ. Χαριτόπουλος υποστηρίζει ότι το ΤΑ Μελιγαλά είχε εκτελέσει 1.500, αντιγράφοντας τον Μαζάουερ, είναι τελείως εκτός πραγματικότητας. 

Και το επιχείρημα ότι οι σφαγές στον Μελιγαλά ήταν αντίποινα και αντεκδικήσεις για εγκλήματα των ταγματασφαλιτών, είναι τελείως αναληθές και προφανώς χρησιμοποιείται για να αμβλύνει την ευθύνη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΚΚΕ για την σφαγή μετά την μάχη.

Μάριος Αθανασόπουλος: «(Στον Μελιγαλά έλαβαν χώρα) συγκρούσεις ανάμεσα στα υπολείμματα των Ταγμάτων Ασφαλείας που είχαν σωθεί μετά την μάχη της Καλαμάτας και στους άνδρες του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον ίδιο τον Άρη Βελουχιώτη [...] 
Οι νεκροί από την μάχη και τις εκτελέσεις που ακολούθησαν, συγκεντρώθηκαν και ενταφιάστηκαν σε ένα ξεροπήγαδο έξω από τον Μελιγαλά με την ονομασία Πηγάδα».

Διονύσης Χαριτόπουλος: 

«Όσο κι αν προσπάθησαν οι ηγέτες του ΕΛΑΣ δεν κατόρθωσαν να αποτρέψουν τις αυτοδικίες, μόνο να τις περιορίσουν [...] Για τον ΕΛΑΣ οι νεκροί αντάρτες στην τριήμερη μάχη είναι 120 και οι τραυματίες 200, ενώ για τα Τάγματα και τους συμπαραστάτες τους οι νεκροί είναι συνολικά 600 στην μάχη και στις πράξεις αντεκδίκησης που ακολούθησαν [...] τότε εμφανίζεται ο Άρης [...] Όμως ο Άρης δεν μένει στον Μελιγαλά [...] Με την αποχώρηση του Άρη εξαπλώνεται το χάος».

Απάντηση: 

Τι ακριβώς συνέβη στον Μελιγαλά; 

Η μάχη μεταξύ ΕΛΑΣ και του ΤΑ ξεκίνησε στις 13 Σεπτεμβρίου και έληξε στις 15 του μηνός, ημέρα Παρασκευή. 
Οι νεκροί της μάχης ήταν ελάχιστοι από την πλευρά του ΤΑ, λιγότεροι από 30, και περίπου 150-200 από τον επιτιθέμενο ΕΛΑΣ, αλλά δεν ρίχτηκαν στην Πηγάδα. 
Οι πρώτοι πετάχτηκαν σε πρόχειρους τάφους, και οι αντάρτες του ΕΛΑΣ ενταφιάστηκαν στο νεκροταφείο. Το γράφει και ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ Ευάγγελος Μαχαίρας ο οποίος εκφώνησε και τον επικήδειο λόγο κατ’ εντολή του Βελουχιώτη. 
Τις πρώτες ώρες μετά την είσοδο των ανταρτών στην πόλη, έγιναν λίγες δεκάδες δολοφονίες. 
Δεν ήταν όμως αυτοδικίες. 
Οι δολοφόνοι ήταν αντάρτες και καπετάνιοι του ΕΛΑΣ και δολοφονούσαν συγκεκριμένες προσωπικότητες της πόλεως τους οποίους η τοπική ηγεσία του ΕΑΜ-ΚΚΕ είχε κατατάξει στην «αντίδραση». 
Για παράδειγμα, θύματα της πρώτης ημέρας ήταν οι ιατροί Γρηγόρης Μπερσής και Αλκιβιάδης Λαντζούνης, ο φαρμακοποιός Κωνσταντίνος Λάσκαρης, ο δικηγόρος Λυκούργος Λαντζούνης, και ο έμπορος Παναγιώτης Λαντζούνης.

Ο Βελουχιώτης ήταν τότε επικεφαλής της 3ης μεραρχίας του ΕΛΑΣ, δηλαδή ολοκλήρου του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου. 
Δεν ήταν παρών επί τόπου όταν γίνονταν οι μάχες της Καλαμάτας και του Μελιγαλά, αλλά ήταν σε συνεχή επαφή μέσω ασυρμάτου με τον Ωρίωνα, τον καπετάνιο της 9ης ταξιαρχίας που συμμετείχε στις μάχες. 
Οι μονάδες λοιπόν του ΕΛΑΣ που έδρασαν στην Καλαμάτα και στον Μελιγαλά, όχι μόνον ήταν υπό τις διαταγές του, αλλά ακολουθούσαν τις συνεχείς εντολές του, δρούσαν εν γνώσει του, και με δική του ευθύνη. 
Ο ίδιος έφθασε στον Μελιγαλά το απόγευμα της 15ης Σεπτεμβρίου, λίγο μετά το τέλος της μάχης, και παρέμεινε μέχρι το μεσημέρι της 17ης. 
Πριν τις μάχες στην Καλαμάτα και τον Μελιγαλά, ο Άρης είχε κοινοποιήσει διαταγή προς τον ΕΛΑΣ σύμφωνα με την οποίαν «πας συλλαμβανόμενος ταγματασφαλίτης να τυφεκίζεται επί τόπου». 
Γι’ αυτό, όταν το Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου, δεύτερη ημέρα στον Μελιγαλά, επισκέφθηκε μαζί με τον Νίκο Μπελογιάννη, τον Αχιλλέα Μπλάνα και τον Τάσο Κουλαμπά, τους κρατούμενους στο Μπεζεστένι και βρήκε μεταξύ αυτών και εκατοντάδες ταγματασφαλίτες, έγινε έξω φρενών και έδωσε νέα διαταγή να ελεγχθούν όλοι και να μη γλιτώσει κανείς. Επελέγη εξαμελής επιτροπή να εφαρμόσει την διαταγή, και ορίσθηκαν ως σφαγείς οι αντάρτες μιας διμοιρίας του 8ου συντάγματος ΕΛΑΣ Λακωνίας από τα χωριά του Πάρνωνα. 
Οι 30 περίπου αντάρτες παρέμειναν στον Μελιγαλά και έσφαζαν στην Πηγάδα. 
Προφανώς ο Άρης διάλεξε αυτούς τους αντάρτες λόγω προηγουμένης εμπειρίας, και για να μην μπορούν να αναγνωρισθούν από τους ντόπιους.

Η Σφαγή στην Πηγάδα άρχισε την επομένη, 17 Σεπτεμβρίου, ημέρα Κυριακή, και τελείωσε την Τετάρτη το απόγευμα, 20 Σεπτεμβρίου. 
Κράτησε δηλαδή 4 ολόκληρα εικοσιτετράωρα! 
Ήταν σχεδιασμένη και οργανωμένη μαζική δολοφονία από την ηγεσία του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ-ΚΚΕ Πελοποννήσου. 
Από την Κυριακή έως την Τετάρτη, φρουροί από ντόπια μέλη της ΟΠΛΑ μετέφεραν κουστωδίες από 30-50 υποψήφια θύματα, δεμένα με καλώδια και σύρματα, από το Μπεζεστένι στην Πηγάδα. 
Εκεί σφάζονταν από τους αντάρτες της διμοιρίας του ΕΛΑΣ, κοντά στα χείλη του βαράθρου, και οι σοροί τους ρίχνονταν στην Πηγάδα. 
Μερικοί τουλάχιστον από τους φρουρούς συμμετείχαν και στην σφαγή.

Διονύσης Χαριτόπουλος: 
«Με εντολή του συγκεντρώνονται περίπου 20 πολιτικοί και στρατιωτικοί αρχηγοί των ταγματασφαλιτών (σ.σ. 18 ήταν οι κρατούμενοι), οι οποίοι αποτελούν τον στόχο του πλήθους, και φυγαδεύονται μυστικά στις φυλακές της Καλαμάτας [...] 
Όμως ο Άρης δεν μένει στον Μελιγαλά. Σχεδόν αμέσως θα φύγει με την κύρια δύναμη των ανταρτών για τους Γαργαλιάνους, την άλλη ισχυρή βάση των Ταγμάτων».

Απάντηση: Αυτά κι αν είναι παραποιήσεις και απόπειρα αθώωσης του Άρη Βελουχιώτη. 
Λοιπόν, ο Άρης έμεινε στον Μελιγαλά περίπου 45 ώρες, κοιμήθηκε εκεί 2 βράδια, παρέστη σε βασανιστήρια και βασάνισε και ο ίδιος κρατουμένους στην Μερόπη κοντά στον Μελιγαλά, έδωσε την διαταγή για τις εκτελέσεις, και όρισε και την διμοιρία των εκτελεστών από τον ΕΛΑΣ. 
Παρακολούθησε μια τουλάχιστον κουστωδία θυμάτων να οδηγείται από το Μπεζεστένι στην Πηγάδα, αφού ο παρών εκεί αντάρτης του ΕΛΑΣ και μέλος της ΟΠΛΑ Σπύρος Ξιάρχος γράφει στο βιβλίο του «Η Αλήθεια για τον Μελιγαλά» ότι ο Άρης διέταξε να ελευθερώσουν τον γέροντα Γιάννη Λαντζούνη, όταν τον είδε να τον πηγαίνουν δεμένο στην γραμμή για την Πηγάδα. 
Ο Άρης δεν ακολούθησε τα τμήματα του ΕΛΑΣ για τους Γαργαλιάνους, αλλά το μεσημέρι της Κυριακής, 17 Σεπτεμβρίου, πήγε στην Καλαμάτα για να παρακολουθήσει την εκτέλεση της εντολής του να λυντσαριστούν τα 18 ηγετικά στελέχη που έστειλε από τον Μελιγαλά. 
Το λυντσάρισμα έγινε τελετουργικά αργά το απόγευμα της Κυριακής στην κεντρική πλατεία της Καλαμάτας από δολοφόνους που περίμεναν, και οι σοροί μερικών από τα θύματα κρεμάστηκαν στον φανοστάτη της πλατείας.

Για λυντσάρισμα έστειλε ο Άρης τους 18 στην Καλαμάτα κ. Χαριτόπουλε και όχι για να τους προφυλάξει! 
Ακολούθησε και αυτός, και έβγαλε και λόγο στο συγκεντρωμένο πλήθος. 
Αυτό έχει γραφεί στις εφημερίδες που εξέδιδε τότε το ΕΑΜ στην Μεσσηνία, το μαρτυρεί ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ, υπολοχαγός Τάσος Αναστασόπουλος, ο οποίος ήταν τραυματίας στην Καλαμάτα και τον επισκέφθηκε ο Άρης, καθώς και ο μαυροσκούφης παπα-Ανυπόμονος. 
Στο βιβλίο του «Στο βουνό με τον Σταυρό κοντά στον Αρη» γράφει ότι έφθασε στην Καλαμάτα με τον Άρη όταν γινόταν το λυντσάρισμα. 
Από την Καλαμάτα, στις 18 Σεπτεμβρίου, κατευθύνθηκαν στους Γαργαλιάνους.

Όλα τα ανωτέρω είναι επιβεβαιωμένα και καταγεγραμμένα ως αναμφισβήτητα γεγονότα. Φυσικά, την άρνηση της ευθύνης για το φριχτό έγκλημα στον Μελιγαλά την ξεκίνησε ο ίδιος ο Βελουχιώτης που έδωσε την εντολή. 
Ο Ευάγγελος Μαχαίρας στο βιβλίο του «50 χρόνια μετά» γράφει το εξής: 
«Πηγαίνοντας προς την Τρίπολη με τον Άρη και τον Κανελλόπουλο, ρώτησε ο Κανελλόπουλος τον Άρη αν ξέρει τίποτε για τις εκτελέσεις που λένε ότι έγιναν στον Μελιγαλά. 
Ο Άρης είπε ότι δεν ξέραμε τίποτε γιατί λείπαμε στους Γαργαλιάνους-Πύλο». 
Αυτή η συζήτηση έγινε στις 28 Σεπτεμβρίου 1944, και ο Μαχαίρας το αναφέρει επειδή προφανώς εξεπλάγη από την απάντηση του Άρη, αφού και οι δυο τους γνώριζαν την αλήθεια! 
Ο δε Κανελλόπουλος ο οποίος στο βιβλίο του «Ιστορικά δοκίμια» γράφει «όταν έφθασα στην Καλαμάτα, άχνιζε ο τόπος από το ζεστό, ακόμα, αίμα χιλιάδων Ελλήνων», είπε αργότερα ότι δεν πίεσε τον Άρη τότε, γιατί ήταν μόνος του και χρειαζόταν την βοήθειά του να σταματήσει τις σφαγές του ΕΛΑΣ.

Το άρθρο εστάλη στο «Πρώτο Θέμα», αλλά δεν δημοσιεύθηκε.


Ο Ιωάννης Μπουγάς είναι στατιστικολόγος καθηγητής Πανεπιστημίου και συγγραφέας των βιβλίων «Ματωμένες Μνήμες 1940-45» και «Αθώων Αίμα! «Ελεύθερος Μοριάς» 1943-44».

ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΜΑΣ ΠΑΤΩΝΤΑΣ LIKE "ΕΔΩ"


TΕΛΕΥΤΑΊΑ ΆΡΘΡΑ ΤΟΥ BLOG