GRID_STYLE
FALSE
TRUE

Classic Header

{fbt_classic_header}

Breaking News:

latest

Βιβλιοπαρουσιάζοντας τὸ «Λαμόγια χωρὶς χακί».

Πρὸ μερικῶν λοιπὸν ἡμερῶν ἔφθασε στὰ χέρια μου ἕνα ἀπὸ τὰ πρόσφατα πονήματα τοῦ Μάνου Χατζηδάκη, μὲ τίτλο «Λαμόγια χωρὶς χακὶ» (...



Πρὸ μερικῶν λοιπὸν ἡμερῶν ἔφθασε στὰ χέρια μου ἕνα ἀπὸ τὰ πρόσφατα πονήματα τοῦ Μάνου Χατζηδάκη, μὲ τίτλο «Λαμόγια χωρὶς χακὶ» (ἐκδόσεις Πελασγός, Ἰωάννου Γιαννάκενα).

Γιὰ ἀρκετὴν ὥρα κυττοῦσα ἁπλῶς τὸν τίτλο τοῦ βιβλίου (κι ὄχι ὅλο τὸ ἐξώφυλλον), μᾶλλον ἀφηρημένη καὶ προσπαθῶντας νὰ κατανοήσω, ἐκ τοῦ τίτλου, τὸ εἶδος τοῦ περιεχομένου.
Καί, ξαφνικά, ἕνα πηγαῖο γέλιο μὲ συνετάραξε, γιὰ ἀρκετὴν ὥρα,  συνειδητοποιῶντας πώς, προφανῶς, τὸ ἐν λόγῳ βιβλίο τοῦ φίλου μας θὰ ξεγύμνωνε τὰ (πραγματικὰ) «λαμόγια χωρὶς χακί», ποὺ ὡς κλασσικὲς κουδουνίστρες ἀκόμη μᾶς ταλανίζουν.



Κι ὅταν λέω «λαμόγια χωρὶς χακὶ» ἐννοῶ, πολὺ ἁπλᾶ, ὅλα αὐτὰ τὰ σούργελα, πολιτικούς, δημοσιοκάφρους, καλλιτέχνες ποὺ ἐνίοτε, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς «ἀντιπολιτεύσεως», εἴτε ἀπέφυγαν νὰ στρατευθοῦν εἴτε, ἐὰν ἐστρατεύθησαν, τὸ ἔκαναν μὲ …«γερὸ δόντι» γιὰ νὰ μὴν …πονέσουν.
Κι ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ λεπτομέρεια, ποὺ χαρακτηρίζει σήμερα τὸν πολιτικο-οἰκονομικὸ καὶ δημοσιοκαφρικὸ χῶρο τῆς Ἑλλάδος, εἶναι καὶ ἡ μόνη ἀλήθεια ποὺ ὀφείλουμε νὰ παραδεκτοῦμε.
Λαμόγια, χωρὶς χακί, ποὺ ἀνέλαβαν (κατ’ ἐντολὴ καὶ καθ’ ὑπόδειξιν) νὰ …«κυβερνήσουν» μίαν χώρα, ἀπομειώνοντας τὸν πατριωτισμό μας, προσβάλλοντας τὴν νοημοσύνη μας καὶ καταστρέφοντας τὴν παιδεία, τὴν οἰκονομία, τὴν δικαιοσύνη, τὴν ἐλευθεροτυπία, τὴν Ἐθνικὴ Ἄμυνα καὶ καταληκτικῶς τὸ ἴδιο τὸ κράτος, ποὺ ἀκόμη ἀπομυζοῦν.

Ἂς περάσουμε ὅμως στὰ τοῦ σημερινοῦ βιβλίου μας. 
Πρόκειται γιὰ τήν, κατ’ ἐμέ, σημαντικοτέρα ἴσως ἔρευνα τοῦ Μάνου, ὄχι μόνον γιὰ τὸ ἀποδεικτικό της ὑλικό, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν συμπεμπυκνωμένη πληροφορία ποὺ μᾶς παραθέτει, ἐνᾦ ἡ ὕπαρξις αὐτῆς τῆς ἐρεύνης ὀφείλεται σὲ ἕνα βιβλίο κάποιου κου Ελευθεράτου, μὲ τίτλο «λαμόγια στὸ χακί», τὸ ὀποῖον, κεφάλαιον πρὸς  κεφάλαιον διαψεύδουν τὰ στοιχεία ποὺ παραθέτει ὁ Μᾶνος.

Παρ’ ὅ,τι τὸ ἴδιο τὸ βιβλίο (ἐκ πρώτης καὶ μόνον ὄψεως) φαίνεται ἰδιαιτέρως κουραστικό, ἐφ΄ ὅσον (ὑποχρεωτικῶς) καταπιάνεται μόνον μὲ ἀριθμούς καὶ συγκριτικοὺς πίνακες, ἐν τούτοις ἀποδεικνύεται ἕνας θαυμάσιος ὁδηγὸς ποὺ ὅμοιός του δὲν νομίζω νὰ προϋπῆρξε.

Ἂντιλαμβανόμεθα σαφῶς, σὲ κάθε κεφάλαιο, πὼς τὰ ἐπιτεύγματα τῶν Ἀπριλιανῶν κυβερνήσεων ἦσαν τόσο θεαματικά, ποὺ τελικῶς συντόμως ἡ χώρα μας θὰ μποροῦσε νὰ ἀποπληρώσῃ πλήρως κάθε μορφὴ (ἀληθοῦς ἢ ψευδοῦς) ἐξωτερικοῦ χρέους, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τείνῃ πρὸς τὸ νὰ ἀποδεσμευθῇ πλήρως, ἀπὸ τοὺς παγκοσμίους τοκογλύφους,

Ταὐτοχρόνως, εὐκρινῶς γίνεται ἀντιληπτό, πὼς μπορούσαμε ὡς χώρα νὰ στεκόμεθα, ἀπὸ τὰ πρῶτα ἀκόμη ἔτη τῶν Ἀπριλιανῶν κυβερνήσεων, σὲ κορυφαῖες θέσεις ἀναπτύξεως, τῶν παγκοσμίων ὀργανισμῶν (ΟΟΣΑ), ἐνᾦ δύο «OSCAR Οἰκονομίας» (ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα Financial Times) μᾶς ἀπενεμήθησαν (1971 καὶ 1972.)

Οἱ δεῖκτες ἀναπτύξεως διαρκῶς ἔφερναν τὴν χώρα μας στὶς πρῶτες θέσεις παγκοσμίως, ἐνᾦ ὁ πληθωρισμὸς διαρκῶς …ἔχανε ἔδαφος.
Ἡ ἐκβιομηχάνισις ἦταν γεγονός καὶ ἡ ἀνεργία, σιγὰ σιγά, ἐξέλειπε.
Ἡ ἑλληνικὴ ναυτιλία διένυε μίαν ἀπὸ τὶς καλλίτερες περιόδους της καὶ ἡ μετανάστευσις διαρκῶς περιορίζετο.
Τὸ «μοντέλο Ἑλλὰς» εἶχε ἀρχίση νὰ λειτουργῇ ὡς πρότυπον, γιὰ ἀρκετὲς χῶρες, ἡ «σκληρὴ δραχμή», μὲ τὴν «τιμαριθμικὴ σταθερότητά» της, κατελάμβανε (ἀπὸ τὴν δεκάτη θέσιν πρὶν) τὴν πρώτη θέσιν παγκοσμίως σὲ «σκληρότητα» καὶ σταθερότητα, ἐνᾦ στὶς 20 Ὀκτωβρίου τοῦ 1973, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία της, ὑπερτιμήθη κατὰ 10%!!!


Μᾶς περιγράφει ἐπίσης ὁ Μᾶνος τὰ περὶ σκανδάλων καθὼς καὶ τὸ πόσο (κι ἐὰν) εὐσταθοῦσαν ὅλα αὐτὰ τά, κυρίως, μεταπολιτευτικά, ἱστορήματα, καθὼς φυσικὰ καὶ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖον ὡς χώρα, ἐπιτύχαμε, ἐπίσης γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἱστορία μας, νὰ θωρακισθοῦμε ἀμυντικῶς τόσο καλά, ποὺ νὰ ἀναστρέψουμε καθοριστικῶς πρὸς ὄφελός μας, τὶς ἐξοπλιστικὲς ἰσοῤῥοπίες Ἑλλάδος Τουρκίας.

Δίδεται ἰδιατέρα προσοχὴ στὰ νομοσχέδια καὶ ἰδίως στὰ περὶ ἐργατικῆς νομοθεσίας, ἐνᾦ παρατίθενται συνοπτικῶς τὰ στοιχεία, ποὺ ἀποδεικνύουν πὼς γιὰ πρώτη φορὰ ἔχουμε συνταγματικῶς κατοχυρωμένη δημοκρατία.
(Τὸ τί ἔγινε μετὰ εἶναι ἄλλη ὑπόθεσις).

Γενικῶς μᾶς ἀποδεικνύει αὐτὸ τὸ βιβλίο πὼς οἱ κυβερνήσεις τῶν «λαμογιῶν μὲ τὸ χακί» δὲν ἦσαν καὶ τόσο …λαμόγια, ἀλλὰ ἀρκούντως πατριῶτες, ἐνᾦ ἀκριβῶς διότι ἅπαντα τὰ μέλη αὐτῶν τῶν κυβερνήσεων (οἱ πρωτεργάτες) ἀπέδειξαν πὼς οὐδόλως ἐνδιεφέροντο γιὰ τὸν προσωπικό τους πλουτισμὸ (ἐφ΄ ὅσον ἐν πλήρῃ πενίᾳ κι ἔνδείᾳ κατέληξαν, παραμένοντας ἑστιασμένοι μόνον στὸ νὰ παράξουν κοινωφελὲς ἔργο, ποὺ ἀκόμη ἀπολαμβάνουμε), ἐπέτυχαν τελικῶς νὰ ἀπογυμνώσουν πλήρως ἀπὸ ἐπιχειρήματα ὅλο τὸ μεταπολιτευτικὸ μοντέλο καὶ νὰ παραμένουν, ἀνεξαρτήτως ἰδεολογιῶν καὶ ἀπόψεων, φωτεινὰ παραδείγματα ἤθους καὶ σεπτῆς διαχειρίσεως. .

Ἀναλύονται, πάντα μὲ λιτὸ τρόπο, ὄχι μόνον τὰ οἰκονομικὰ καὶ κοινωνικὰ ἐπιτεύγματα, μὰ ἀκόμη καὶ τὰ προγραμματισμένα, γιὰ τὰ ὁποῖα διενεργήθησαν μελέτες καὶ εἶχαν ἀποφασισθῆ/ἐγκριθῆ ἔργα τέτοια, μὲ ἀποτέλεσμα, σύσσωμος ἡ στρατιὰ τῶν μεταπολιτευτικῶν κυβερνήσεων, νὰ πατᾷ ἐπάνω σὲ «χουντικὲς ἀποφάσεις καὶ προγραμματισμούς», πρὸ κειμένου νὰ παρουσιάζῃ κάποιον …λόγο ὑπάρξεως.

Τέλος γίνεται καὶ μία προσπάθεια τοῦ Μάνου νὰ ἐρμηνεύσῃ τὸν λόγο ἐκδόσεως τοῦ βιβλίου «λαμόγια στὸ χακί», τοῦ κου Ελευθεράτου, ποὺ ἐστάθη ἀφορμὴ καὶ αἴτιον ἐκπονήσεως ὅλης αὐτῆς τῆς μελέτης του.
Νομίζω πὼς πρέπει νὰ συμφωνήσω μαζύ του.


Λίγο πρὶν τελειώσῃ τὴν ἔρευνά του ὁ Μᾶνος, καταπιάνεται μὲ τὰ (ἀληθῆ) αἴτια διώξεων τῶν Ἀπριλιανῶν, τὴν λασπολογία καὶ τὴν προσπάθεια ὅλων τῶν μεταπολιτευτικῶν συμμοριῶν, νὰ ἀπομειώσουν τὸ σημαντικὸ ἔργο ποὺ ἄφησαν οἱ Ἀπριλιανοὶ πίσω τους. Νομίζω πὼς ἀδίκως κοπιάζει, ἐφ΄ ὅσον ἡ «κοινὴ γνώμη» ἔχει ἤδη προ-ἐμφυτευμένη ἄποψιν ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ.

Ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ οὐδέποτε ὑπῆρξα ὑμνητὴς ἢ θιασώτης ὁποιασδήποτε δικτατορίας, οἰασδήποτε ἰδεολογικῇς στρατιᾶς, οἱασδήποτε κομματικῆς ἀπόψεως καὶ οἰωνδήποτε «δημοκρατικῶν κυβερνήσεων», δύναμαι νὰ μπορῶ νὰ κρίνω δίχως παρωπίδες τὴν ἀλήθεια τῶν ἀριθμῶν. Καὶ ἐδῶ οἱ ἀριθμοὶ εἶναι ἀμείλικτοι, ὑπὲρ ὅλων αὐτῶν ποὺ παρουσιάζει ὁ Μᾶνος. 

Σᾶς συνιστῶ λοιπὸν ἀπὸ καρδιᾶς νὰ διαβάσετε τὸ βιβλίο τοῦ Μάνου καί, ἐὰν εἶναι δυνατόν, νὰ ἔχετε δίπλα σας καὶ τὸ βιβλίο τοῦ κου Ελευθεράτου, πρὸ κειμένου νὰ ἀποφασίσετε μόνοι σας γιὰ τὸ ποιὸς λέει ἀλήθεια καὶ τὸ ποιὸς διαφημίζεται γιὰ νὰ λέῃ κάτι σὰν …«ἀλήθεια».


Σημειώσεις

Κανονικὰ σήμερα θὰ ἔπρεπε νὰ ξεκινήσω ὅμως ἀπὸ ἕνα ἄλλο …βιβλίο, γιὰ νὰ σᾶς ἐξηγήσω κάποιες λεπτομέρειες, ποὺ μὲ ὁδήγησαν στὸ νὰ μελετήσω προσεκτικὰ τὸ ἔργο τοῦ Μάνου.
Πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων βιβλιοπαρουσιάσαμε ἕνα βιβλίο τοῦ κου Δημητρίου Μιχαλοπούλου, μὲ τίτλο «Ἑλλάδα καὶ διεθνεῖς ἐξελίξεις 1944-1974, ἐπιτολή, πτῶσις καὶ ἐπάνοδος τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ» (ἐκδόσεις Παπαζήση).



Σὲ αὐτὸ λοιπὸν τὸ βιβλίο ἀναφέρεται σαφῶς καὶ μὲ ἀποδεικτικὰ στοιχεία πὼς ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ἀνέλαβε νὰ «καθάρῃ» τὴν χώρα, ὅσο τὸ δυνατόν, ἀπὸ τὴν διαπλοκή, τὴν ἀσυδοσία καὶ νὰ ἀπομειώσῃ τὴν διαφθορά.
Προωθήθη δὲ ἀπὸ τὶς Η.Π.Α. (μέσῳ τοῦ ἄνακτος), ἀναλαμβάνοντας ἀρχικῶς διάφορα ὑπουργεία (Ἐργασίας, Μεταφορῶν, Κοινωνικῆς Προνοίας, Ἐθνικῆς Ἀμύνης), ἐνᾦ ὡς πρωθυπουργὸς προώθησε ἀρκετὰ νομοσχέδια ποὺ στόχο εἶχαν τὸν ἐκβιομηχανισμὸ τῆς χώρας.
Ὀφείλουμε νὰ τοῦ ἀναγνωρίσουμε πὼς (ὑπακούοντας φυσικὰ στὶς ἔξωθεν ἐντολὲς) πράγματι ἀπεκατέστησε τὸ ὁδικὸ δίκτυον, σὲ ἕναν βαθμὸ καὶ ἔθεσε τὰ θεμέλια τῆς οἰκονομικῆς ἀνασυγκροτήσεώς μας.
Σύμφωνα μὲ τὸν κο Μιχαλόπουλο, μᾶλλον τὰ οἰκονομικὰ ἐπιτεύγματα τῆς «χούντας» ὀφείλοντο σέ, μεγάλον βαθμό, σὲ αὐτόν.

Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ παρατηρήσω τὰ ἐξῆς.
Ὡς ὑπουργὸς καὶ πρωθυπουργὸς ὁ καραμανλῆς ἴσως πράγματι  (πρὸ τῆς …φυγῆς του) νὰ εἶχε τέτοιου εἴδους ἐντολές, προθέσεις καί, τελικῶς, ἀποτελέσματα.
Αὐτὰ ὅμως πρὶν τοὺς Ἀπριλιανούς.
Ἀκόμη κι ἐὰν ἕνα μεγάλο μέρος τῶν ἐπιτευγμάτων τῆς δικτατορίας ὀφείλονται σὲ δικές του παρεμβάσεις, μερικὰ ἐρωτήματα εὐλόγως ἀνακύπτουν:

Γιατί νά μή ἐξακολουθήσουν οἱ Ἀπριλιανοί τήν πρό καραμανλῆ τακτική, τήν ἀπολύτως διεφθαρμένη, πού ἐφήρμοσαν οἱ πολιτικοί προκάτοχοί τους;
Γιατί ἀπεφάσισαν νά «πατήσουν» στά (ἔστῳ προκαταρτικά) βήματα καραμανλῆ καί νά ἐνισχύσουν τήν χώρα μέ ὅλους τούς τρόπους;
Γιατί τόσο πολύ ἔχουν λοιδωρηθῆ οἱ Ἀπριλιανοί πρωτεργάτες;
Τί ἀποκαλύπτει αὐτή ἡ παγιωμένη τακτική τῆς μεταπολιτεύσεως;
Γιατί τά (ἂς ποῦμε) θεμέλια τοῦ καραμανλῆ, ἐπέτυχαν νά τά μετουσιώσουν οἱ Ἀπριλιανοί σέ γερό οἰκονομικό οἰκοδόμημα, πού ἀπητήθησαν περισσότερες ἀπό τέσσερεις δεκαετίες γιά νά γκρεμισθῇ;
Γιατί οὐδέποτε ἐπετράπη ἀντίλογος σέ ὅσα καταμαρτυρῶνται, ἀπό ὅλην τήν συμμορία τῆς μεταπολιτεύσεως;
Καί, φυσικά, γιατί ὁ καραμανλῆς, ἐπιστρέφοντας, ξεκίνησε τήν ἀποβιομηχάνισιν τῆς χώρας, τὴν ὁποίαν πράγματι ἔστησαν οἱ Ἀπριλιανοί, τήν ὁποίαν γλεντοῦν σήμερα τά κάθε λογῆς σαπρόφυτα καί λαμόγια χωρίς χακί;
Ἐγὼ ἀδυνατῶ νὰ σᾶς ἀπαντήσω γιὰ τὰ αἴτια τῆς, πρὸ καὶ μετὰ τῶν Ἀπριλιανῶν, συμπεριφορᾶς καραμανλῆ, γιὰ τὴν μεταστροφὴ τῆς πολιτικῆς του καὶ γιὰ τὸν (πραγματικὸ καὶ σὲ βάθος ἀνθελληνικὸ) ῥόλο ποὺ ἔπαιξε εἰς βάρος μας.
Μπορῶ ὅμως νὰ ζητήσω μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημείωμα στὸν κύριο Μιχαλόπουλο νὰ μᾶς παραθέσῃ τὰ στοιχεία ποὺ διαθέτει, γιὰ τὶς μαοϊκὲς-τροτσκιστικὲς ἐξαρτήσεις τοῦ καραμανλῆ, καθὼς ἐπίσης καὶ γιὰ τὸ ἐάν, βάσει τῶν δικῶν του ἐρευνῶν, ἀποδεικνύεται κάτι περισσότερο ἀπὸ αὐτά, ποὺ ἐκ πρώτης ὄψεως ἀντιλαμβανόμεθα ὅλοι μας. 

Καλὸ εἶναι, γιὰ τὴν ὥρα, νὰ ἐξακολουθήσουμε νὰ ἐρευνοῦμε.
Ἔχουμε πολλὰ ἀκόμη νὰ μάθουμε.