Sonntag, 8. April 2018

Αντίσταση στον προαιώνιο εχθρό



Αφού τελειώσανε τα πασιφιστικά παραμύθια, μπαίνει το μεγάλο καθήκον, η αποκατάσταση του εθνικού φρονήματος

Από τον
Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη*

Kαι να, λοιπόν, που τελικά οι Τούρκοι εξακολουθούν να είναι ο προαιώνιος εχθρός. Τζάμπα το χαρτί για τα
βιβλία της Ρεπούση, τζάμπα το ρεκτιφιέ που προσπαθούν να κάνουν στην Ιστορία όλοι οι απόστολοι του μαρασμού, προσπαθώντας να σκοτώσουν τον Παπαρρηγόπουλο.
Ο Ερντογάν ο ίδιος έκανε κομφετί τις παπάτζες του συνωστισμού και του συμψηφισμού των «εθνικισμών». Βγάλανε βέβαια φραγκάκια, μπερντέ, κάνα ψιλικοκό οι ιντελιγκέντσηδες τόσα χρόνια, κάνοντας τους κομπέρ του εθνομηδενισμού, στα μαγαζιά που κλείνει ένα ένα ο Τσίπρας. Παρένθεση:
Ο Τσίπρας είναι ένας αριστερός εξουσιαστής, με εθνομηδενιστική αντζέντα, ιδεολογικός αντίπαλος στις πεποιθήσεις του για το Εθνος, την ταυτότητά του, τα εθνικά θέματα, την εγκληματική εξόντωση της μεσαίας τάξης.
Πρέπει, όμως, να κάνουμε μια παραδοχή.
Γιατί μπόρεσε και ξετίναξε τον ΔΟΛ, έστειλε στη σέντρα τον Ψυχάρη, που είδε το σπίτι-ανάκτορό του να βγαίνει στο σφυρί;
Γιατί μπόρεσε να γονατίσει τον Μπόμπολα, να τραβήξει την πρίζα του Mega και επί των ημερών του να αντιμετωπίζει ο Μαρινάκης βαριές κατηγορίες; Διότι προφανώς δεν τον κρατάνε. 

Εάν είχε σταθεί σούζα στους προθαλάμους και τον είχανε σε κάμερες να παντελονιάζει μαύρο χρήμα, τότε απλά θα του είχαν ψιθυρίσει δυο φωνήεντα και θα έλεγε κι αυτός το ποίημα «πα πα πα το παπί». Γιατί, λοιπόν, οι προηγούμενοι, πλην Καραμανλή, που το προσπάθησε θεσμικά με τον «βασικό μέτοχο» και υπέστη από εμπρησμούς και απειλές έως «Δεκεμβριανά», δεν προσπάθησαν να επαναφέρουν την ισχύ στο Μαξίμου, στη νόμιμα εκλεγμένη ηγεσία, από τις σκοτεινές κάμαρες των επιχειρηματιών;
Διότι τελικά μάλλον έπλεναν τα ρούχα τους όλοι μαζί στην ίδια σκάφη, κατά την μπιθικώτσειο ρήση. 

Ομολογώ, έσφαλα. Πέραν του ρομαντισμού, υποτίμησα την ταξική διαφορά, διότι δεν πιστεύω στην ταξική πάλη και αγωνίζομαι για την εθνική και την κοινωνική ενότητα, όμως οι τάξεις υπάρχουν και εμείς όλοι, καμιά δεκαριά εκατομμύρια στην Ελλάδα και άλλοι τόσοι στην Ιστορική Περιφέρεια, από τη Χειμάρρα ως την Καρπασία, και στη Διασπορά, έχουμε άλλα συμφέροντα από την ψευτοελίτ που λεηλάτησε τη χώρα επί δεκαετίες και άφησε το Εθνος ανοχύρωτο, βραδυπορόν στον ανταγωνισμό με τον προαιώνιο εχθρό. Και αυτή η ψευτοελίτ έβλαψε τη χώρα όσο και ο μηδενισμός και η δικτατορία της Αριστεράς στον δημόσιο λόγο.
Αλλωστε, αριστερόστροφη ήταν και η ψευτοελίτ μας, αφού το ανθελληνικό σαράκι που τρώει την Παιδεία δεν γεννήθηκε και σήκωσε κεφάλι τα τελευταία τρία χρόνια.
Οι ψείρες της «πολιτικής ορθότητας» έχουν χρόνια που βγήκαν στον εθνικό γιακά.
Τάχα «δεξιές» κυβερνήσεις τις τάισαν, τις εργοδότησαν, τους παραχώρησαν έδαφος, τους εκχώρησαν τα πανεπιστήμια, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, τα ΜΜΕ, κάθε χώρο παραγωγής δημόσιου λόγου. 

«Φιλελεύθεροι», «δεξιοί» πρωτοπλήρωσαν γενίτσαρους για να κάνουν τα παιδιά μας γενίτσαρους και αγκαλιάστηκαν με τους απόστολους του μαρασμού, τους κάλεσαν δίπλα τους, τους χειροκρότησαν ως ομιλητές, τους έδωσαν κύρος και τους έβαλαν στο κέντρο του δημόσιου βίου, αντί να τους ξεπλύνουν με ακουαφόρτε από την κοινωνία. Τώρα, λοιπόν, όλοι, με τις γελοίες διεθνιστικές πεποιθήσεις τους κουρέλια στα πόδια του Ερντογάν, με την Ε.Ε. να είναι πόρνη του τουρκικού ισλαμοφασισμού, των λαθροδιακινητών και της μαφίας των ΜΚΟ, μέσα από ένα όργιο τουρκικών τραμπουκισμών, συνειδητοποιούν ότι όντως η Τουρκία είναι εχθρός μας, η σύγκρουση επικείμενη, βάλανε τους αισχρούς συμψηφισμούς τους, «φταίμε κι εμείς κ.λπ.», εκεί που δεν βλέπει ο ήλιος, και βλέπουν με δέος να έρχονται και τουρκικά πυρηνικά όπλα, ενώ εμείς σε λίγο δεν θα φτιάχνουμε ούτε σφεντόνες.
Εδώ, λοιπόν, αφού τελειώσανε τα πασιφιστικά παραμύθια, μπαίνει το μεγάλο καθήκον, η πλήρης ενσυναίσθηση της αμείλικτης πραγματικότητας, η αποκατάσταση του εθνικού φρονήματος και της δύναμης αποτροπής του Εθνους.
Χριστός Ανέστη, αδέρφια, με τη σκέψη μας όχι μόνον στους δύο αιχμάλωτους στρατιωτικούς μας, αλλά στην ανάσταση και την ανάταση όλης της Πατρίδας, χωρίς να φειδόμεθα θυσιών, κόπων, κονδυλίων.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να απαντήσουμε ορθά στο δίλημμα «αντίσταση ή υποταγή».
Και η ελληνική διαχρονία έχει ένα και μόνο πρόσημο: αντίσταση.



*Πρόεδρος της ΝΕΑΣ ΔΕΞΙΑΣ


ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΜΑΣ ΠΑΤΩΝΤΑΣ LIKE "ΕΔΩ"

TΕΛΕΥΤΑΊΑ ΆΡΘΡΑ ΤΟΥ BLOG